Ülkemizde leasing işlemleri Vergi Usul Kanunu mevzuatı uyarınca hukuki mülkiyet esasına göre muhasebeleştirilmekte ve vergilendirilmekteydi. Bu esasa göre kiralanan mal, leasing şirketinin bilançosunda yer almakta ve amortismana tabi tutulmakta, öte yandan kiracı firmalar ödedikleri kiraların tamamını gider olarak yazmaktaydı.
Bu sistem 1 Temmuz 2003 itibariyle değiştirilerek, Vergi Usul Kanununa eklenen mükerrer 290.maddeyle leasing işlemlerinin vergilendirilmesinde ekonomik mülkiyet esası benimsenmiştir.
Bu değişiklik doğrultusunda, 1 Temmuz’dan itibaren yapılan işlemlerde leasinge konu mal, ekonomik sahibin, yani ekipmandan her türlü ekonomik faydayı elde eden kiracının bilançosunda yer alacak ve kiracı sözleşmeden kaynaklanan kullanım hakkını, bir iktisadi kıymet olarak bilançosuna kaydedip amortisman ayıracaktır.
Kiracı bilançosunun aktif tarafına kaydedilerek muhasebeleştirilen finansal kiralamaya konu iktisadi kıymeti kullanma hakkı karşılığında, bilançosunun pasif tarafına da sözleşmeden doğan borcunu koyacaktır.
Kiracı kira ödemelerini anapara ödemesi ve faiz olarak ayrıştıracak ve faiz giderlerini ilgili dönemlerde vergiye tabi gelirin tespitinde indirim konusu yapacaktır.
Bu değişiklikle Kurumlar Vergisi matrahından düşebileceği tutar mevcut uygulamada kira bedellerinin tamamı iken, yeni uygulamayla amortisman ve leasing sözleşmesinin faiz tutarı olmaktadır.
Vergi Usul Kanunu mükerrer 290. maddede Vergi Kanunları açısından “finansal kiralama” nın tanımı yapılmaktadır. Bu maddeye göre; kira süresi sonunda mülkiyet hakkının kiracıya devredilip devredilmediğine bakılmaksızın, bir iktisadi kıymetin mülkiyetine sahip olmaktan kaynaklanan tüm riskler ile yararların kiracıya bırakılması sonucunu doğuran kiralamalar finansal kiralama olarak tanımlanmıştır. Bu tür kiralamaların ayrımının yapılabilmesi için de dört kriter belirlenmiştir.
Eğer yapılan işlem aşağıdaki hallerden en az birini içeriyorsa finansal kiralama sayılmaktadır.
1. Sözleşmeye göre yapılacak kira ödemelerinin bugünkü değerlerinin toplamının iktisadi kıymetin rayiç bedelinin %90'ından daha büyük bir değeri oluşturuyorsa,
2. Kiralama süresi, iktisadi kıymetin ekonomik ömrünün %80'inden daha büyük bir bölümünü kapsıyorsa,
3. İktisadi kıymetin mülkiyeti kira süresi sonunda kiracıya devrediliyorsa,
4. Kiracıya kira süresi sonunda iktisadi kıymeti rayiç bedelinden düşük bir bedelle satın alma hakkı tanınıyorsa